تبيين نسبت‌هاي مبتني بر فناوريي در پساپديدارشناسي و پيامدهاي آن در تعليم و تربيت

چکیده مقاله

اين پژوهش با هدف تبيين نسبت‌هاي مبتني بر فناوري در پساپديدارشناسي و پيامدهاي آن در تعليم و تربيت مي‌باشد. براي دستيابي به اين هدف از روش هاي تحليلي و استنتاجي بهره گرفته شده است. پساپديدارشناسي از رويكردهاي فلسفي جديد در حوزه فناوري است. اين رويكرد از طرفي با گفتمان انتقادي از پديدارشناسي كلاسيك و از طرف ديگر با تحقيق در زمينه تجربي مطالعات علم و فناوري توسعه يافته است. پديدارشناسي فناوري‌ها را به عنوان اشياء صرفا عملكردي و ابزاري مورد بررسي قرار نمي دهند، بلكه به عنوان واسطه‌هايي به آن‌ها مي‌نگرد كه بين تجارب انساني و فعاليت‌هاي آن‌ها قرار دارند و به فناوري‌هاي خاص و تفاوت‌هاي وجودي و معرفت‌شناختي آن‌ها در زيست جهان مي‌پردازد. پساپديدارشناسي در كاربست فناوري‌ آموزشي نيز مي‌تواند نوع پرسش از فناوري را دگرگون نموده و به نوع و چگونگي دخالت فناوري‌ آموزشي در ارائه واقعيت براي فراگيران و نحوه تغيير ادراك آن‌ها از واقعيت توجه كند. بدنمندي، هرمنوتيك، غيريت، زمينه‌اي، آميختگي(سايبورگ)، غوطه وري، و افزودگي از نسبت هاي مبتني بر فناوري است كه مي تواند پيامدهاي مهمي براي تعليم و تربيت از قبيل؛ توجه به وجوه افزايش و كاهش فناوري، تاكيد بر توصيف و تفسير نسبت‌هاي فناورانه، عدم غفلت از تاثيرِ سطح كلان فناوري آموزشي ، دقت در نسبت‌هاي نو و خارج از توصيف در فناوري آموزشي داشته باشد.