شناسايي چارچوب تدريس ‌پژوهي در راستاي بهبود اجراي برنامه‌هاي درسي در دوره ابتدايي

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسي شاخصه‌هاي اصلي فرايند تدريس ‌پژوهي در راستاي  بهبود  توانمندي‌هاي معلمان در اجراي برنامه‌هاي درسي در دوره ابتدايي بود. رويكرد تحقيق كيفي از نوع تحليل محتواي استقرايي با تاكيد بر شيوه خودمفهومي بود. مشاركت‌كنندگان دانشجويان رشته آموزش ابتدايي شاغل در دانشگاه فرهنگيان شهيد مطهري خوي در سال تحصيلي 1401-1400 بوده است كه 18 نفر از آنان به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند از نوع شاخص مورد مطالعه قرار گرفتند. در اين راستا مصاحبه‌هاي نيمه سازمان‌يافته‌اي از آن‌ها صورت گرفت و نمونه‌گيري تا اشباع داده‌ها ادامه يافت. براي اعتبارسنجي يافته‌ها از روش توصيف غني داده‌ها و خودبازبيني محقق و براي تعيين پايايي داده‌ها از روش تحليل موازي استفاده شد. يافته‌هاي اين تحقيق 9 مقوله اصلي 25 مقوله فرعي و 177 كد اوليه را در بر‌‌‌مي‌گيرد كه اين مقوله‌هاي اصلي مبتني بر شاخصه‌هاي هم‌افزايي، سنتزگرايي، پژوهشگري، خودمعلم‌نگري، گفتمان تدريس، فراشناخت، مسئله محوري، امكان‌سنجي تدريس و زيست آموزشي است. نتايج نشان داد كه با ترسيم چارچوب مولفه‌هاي تدريس‌پژوهي، بايد زمينه را براي ارتباط هدف‌مند اين فرايند با عناصر برنامه‌هاي درسي فراهم آورد تا توازن مناسبي در برآورد طراحي سطوح برنامه‌هاي درسي به وجود آيد و شرايط براي دستيابي به پياده‌سازي مطلوب برنامه‌ها و دستيابي به نتايج مورد انتظار محقق شود.