رياكاري و رياورزي در كار معلمي از منظر معلمان ابتدايي: معنا، مصاديق، علل و راهكارها

چکیده مقاله

زمينه و هدف: ريا، به عنوان يك فعل غير اخلاقي، مقوله‌اي گسترده است كه تاريخ پيدايش آن به تاريخ شكل‌گيري ارتباطات انساني و توده‌هاي اجتماعي بازمي‌گردد و از گذشته تا اكنون موضوعي شايع در بين انسان‌ها بوده و شايان نگاهي تخصصي است. رياكاري مي‌تواند به دو شكل و شيوه پايدار يا لحظه‌اي باشد و در بين تمامي شغل‌ها امكان بروز دارد. از پيامدهاي سبك‌هاي رهبري غير اخلاقي، رياكاري سازماني است. رياكاري نوعي دروغ است كه بر پايه آن، فرد مي‌خواهد خود را نزد ديگران موجه جلوه دهد. هدف پژوهش حاضر واكاوي رياكاري در ميان معلمان و تحليل راهكارها در محيط مدرسه از منظر خود معلمان بود.روش: در پژوهش حاضر، از پارادايم انتقادي، رويكرد كيفي و راهبرد تحليل محتوا و تاكتيك تحليل محتواي پنهان در قالب متن بهره برده شد. ميدان پژوهش، شامل معلمان استان كردستان با تمركز بر شهر سنندج بود كه با روش نمونه‌گيري هدفمند ملاك‌دار با ملاك‌هاي «معلم مقطع ابتدايي‌بودن» و «داراي تجربه از مفهوم ريا در محل كار» انتخاب شدند. ابزار پژوهش، مصاحبه نيمه‌ساختاريافته محقق‌ساخته بود كه با چهل و دو نفر (20 زن و 22 مرد) از معلمان با معيار اشباع‌يافتگي پاسخ‌ها، مصاحبه صورت گرفت. روش تجزيه‌ و تحليل داده‌ها، كدگذاري باز و محوري بود._x000D_ ملاحظات اخلاقي: پايبندبودن محققين به اصول بيانيه هلسينكي در تمام دوره پژوهش، مورد توجه بوده است.يافته‌ها: يافته‌ها در چهار تم و هر تم در چند مقوله و مفهوم و در چهار مرحله دسته‌بندي شد: تعريف و معناي ريا، مصاديق رياكاري در معلمان، علل رياكاري در ميان معلمان و راهكارهاي كاهش رياكاري در ميان معلمان.نتيجه‌گيري: پديده ريا، اولاً در بين تمام معلمان وجود ندارد؛ ثانياً در طبقه معلمي در مقايسه با ديگر شغل‌ها، كم‌رنگ‌تر است؛ ثالثاً اين امر بستگي به فرد، جامعه و نوع تربيت دارد، يعني كاملاً نسبي است؛ رابعاً رياكاري در مدرسه ممكن است به علت شيوع آن در جامعه باشد.