طراحي الگوي تعاملات والدين با دانش آموزان در شرايط پاندمي

چکیده مقاله

كمبود ارتباط موثر با والدين در زندگي فرزندان، به تعامل هاي والد- فرزندي ضعيف تر و سطحي تر منجر مي شود و اين تعامل ضعيف موجبات بروز مشكلات پيچيده در آينده را، براي فرزند فراهم مي آورد. هدف اين پژوهش طراحي الگوي تعاملات والدين با دانش آموزان در شرايط پاندمي بود. روش پژوهش از نوع آميخته (كيفي- كمي) و جامعه مورد مطالعه شامل خبرگان حوزه هاي روانشناسي، علوم تربيتي، جامعه شناسي و ارتباطات و والدين داراي فرزند دانش آموز در شهر تهران بود. حجم نمونه در بخش كيفي بر اساس اصل اشباع نظري 20 نفر از خبرگان با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند و در بخش كمي طبق فرمول كوكران 384 نفر با استفاده از روش نمونه گيري چندمرحله اي انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري داده ها در بخش كيفي مصاحبه نيمه ساختاريافته و در بخش كمي پرسشنامه تعامل والدين با دانش آموزان و در تحليل داده ها از روش تحليل محتوا، روش كدگذاري و معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه روابط بين فردي، اقتصاد و مديريت هزينه، رعايت بهداشت و امور تحصيلي بر تعاملات والد – فرزندي تاثيرگذار است. مقدار ضريب بتا روابط بين فردي برابر با 0.485، و مقدار ضريب بتا مربوط به اقتصاد برابر 745/ ، ضريب بتا مربوط به مسير سوم برابر 0.256 و ضريب بتاي مسير چهارم برابر با 487/ مي‌باشد.