رابطۀ مهارت خودتنظيمي و فراگيري زبان جديد بين دانش‌آموزان يك‌زبانه و دوزبانۀ ايراني

چکیده مقاله

نتايج و يافته هاي تحقيقاتي كه تاكنون درمورد يادگيري زبان سوم صورت گرفته حاكي از آن است كه درمورد فوايد و مضرات دوزبانگي هنگام يادگيري زبان سوم در بين محققان اتفاق‌نظر وجود ندارد. لذا مهم ترين هدف تحقيق حاضر، جست‌وجوي تفاوت هاي احتمالي بين دانش آموزان يك زبانه و دو زبانه در يادگيري علم نحو زبان انگليسي به عنوان زبان جديد با درنظر گرفتن راهبرد يادگيري خودتنظيمي آن‌ها بوده است. براي انجام اين تحقيق، 411 شركت‌كنندۀ دختر و پسر در هشت دبيرستان دورۀ دوم در شهر اراك به روش نمونه گيري خوشه اي از ميان دو گروه يك‌زبانۀ فارس زبان و دوزبانۀ فارس و ترك انتخاب شدند. از طريق آزمون دانش عمومي زبان، پرسش‌نامۀ خود تنظيمي و آزمون ساختار هاي نحوي و با كمك تحليل هاي آماري ازجمله تحليل واريانس يك طرفه، آزمون t مستقل و آمار توصيفي، مشخص شد كه تفاوت معني داري بين دانش آموزان يك زبانه و دو زبانه در فراگيري ساختار هاي نحوي زبان جديد وجود ندارد. هچنين يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه بين راهبرد يادگيري خود تنظيمي و توانش زباني دانش آموزان رابطۀ معنا داري وجود دارد. به اين معنا كه با بالارفتن استفادۀ فراگيران از راهبرد يادگيري خود تنظيمي، توانش زباني آن‌ها نيز افزايش مي يابد. مطابق با اين يافته ها پيشنهاد شد كه دبيران زبان انگليسي مقطع متوسطه هرچه بيشتر با مهارت يادگيري خود تنظيمي و نحوۀ انتقال و آموزش آن آشنا شوند و بيشتر به مقولۀ يادگيري خود تنظيمي دانش آموزان در كلاس توجه كنند. علاوه‌بر آن لازم است كه دوره هاي آموزشي ضمن خدمت براي دبيران زبان انگليسي مناطق دو زبانه يا مناطقي كه كلاس هاي آن تلفيقي از شاگردان يك زبانه و دوزبانه است برگزار شود تا درمورد چگونگي تدريس در اين كلاس ها و نيز چگونگي تدريس راهبرد خودتنظيمي بحث و بازآموزي صورت پذيرد.