اثربخشي زوج درماني مبتني بر طرح واره درماني بر حساسيت به طرد و گرايش به خيانت زناشويي زنان متاهل

چکیده مقاله

طرح واره‌هاي ناسازگار مي‌تواند نقش منفي در تبلور ماهيت رفتار‌هاي زوجين داشته باشد و يكي از راهبرد‌هاي افزايشي بهبود عملكرد زوجين، آموزش مبتني بر طرحواره است. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي زوج‌درماني مبتني بر طرحواره‌درماني بر حساسيت به طرد و گرايش به خيانت زناشويي در زنان متاهل شهر اصفهان بود. پژوهش حاضر به لحاظ روش، نيمهآزمايشي با طرح پيشآزمون، پسآزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمام زنان داراي تعارض زناشويي بودكه به مراكز مشاوره منطقه 5 و 6 شهر اصفهان در سال 1402 مراجعه كرده‌ بودند. با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس، 30 زن به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه حساسيت به طرد (rsq) و مقياس گرايش به خيانت زناشويي (atis) بود. گروه آزمايش در 14 جلسه 90 دقيقه‌اي مداخله زوج درماني مبتني بر طرحواره درماني را دريافت كردند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده گرديد. نتايج آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر نشان داد زوج‌درماني مبتني بر طرحواره‌درماني بر كاهش حساسيت به طرد و گرايش به خيانت زناشويي در زنان متاهل تاثير معنادار دارد (0.001>p) و اين نتيجه در مرحله پيگيري يك ماهه نيز پايدار بود (0.001>p). بر اساس اين يافته‌ها مي‌توان از زوج درماني مبتني بر طرحواره درماني جهت كاهش حساسيت به طرد و گرايش به خيانت زناشويي بهره برد و از اين رويكرد درماني در محيط‌هاي مشاوره و روان‌درماني خانواده استفاده كرد.