تاثير دو شيوه تمريني راه رفتن بر عملكرد جسماني افراد مبتلا به استئوآرتريت زانو: يك مرور نظام مند و فراتحليل مطالعات

چکیده مقاله

هدف:استئوآرتريت زانو (knee osteoarthritis; ko) يك بيماري مزمن و شايع است كه با درد، محدوديت حركتي و كاهش عملكرد جسماني همراه است و احتمالا راه رفتن به جلو و عقب شكل موثري از توانبخشي در استئوآرتريت زانو باشد. لذا، هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير دو شيوه تمريني راه رفتن بر عملكرد جسماني افراد مبتلا به استئوآرتريت زانو: يك مرور سيستماتيك و فراتحليل مطالعات بود كه در تحقيق حاضر توانايي راه رفتن به عنوان متغير اصلي در سنجش عملكرد جسماني افراد در نظر گرفته شد.روش بررسي:از بين مقالات چاپ شده از ژانويه سال 1990 لغايت جولاي سال 2024 در زمينه استئوآرتريت زانو و تمرينات مختلف با كلمات كليدي مرتبطmuscle strength and osteoarthritis and pain and rehabilitation, walking or walking speed و تمامي اين كلمات در تركيب با كلمه كليدي physical function، مقالات مرتبط با اين موضوع از بانك‎هاي اطلاعاتي medline/pubmed, science direct, scopus و web of science مورد بررسي قرار گرفت. همچنين، از فلوچارت پريزما براي انجام مراحل تحقيق و به منظور اعتبار هر مطالعه از مقياس پدرو استفاده گرديد.يافته‎ ها:از بين 1515 مطالعه در فراتحليل حاضر، 20 مطالعه و 69 زير مطالعه نتايج خود را توسط ابزارهاي درد با استفاده از مقياس آنالوگ بصري و مقياس رتبه بندي عددي و عملكرد جسماني توسط شاخص استاندارد شده آرتريت دانشگاه‌هاي انتاريوي غربي و مك‌مستر و امتياز نتيجه آسيب زانو و استئوآرتريت و همچنين ارزيابي قدرت عضلات چهارسر گزارش كرده بودند. اجراي تمرينات راه رفتن به جلو اثر معناداري بر بهبود عملكرد جسماني در افراد ko داشت (smd= 1.177, 95% ci= 1.011 – 1.344, p= 0.0001). همچنين، اجراي تمرينات راه رفتن به عقب اثر معناداري بر بهبود عملكرد جسماني در افراد ko داشت (smd = 1.578, 95% ci= 1.17 – 1.98, p= 0.0001). به علاوه، سوگيري بين مطالعات و زيرگروه ‎هاي مربوط به اثر تمرين راه رفتن با استفاده از آزمون‎ هاي ايگر و بگ مشاهده نشد (0/05