تاثير يادگيري مشاركتي بر متغيرهاي انگيزشي درآموزش زبان فارسي به‏عنوان زبان دوم

چکیده مقاله

پژوهش حاضر، با هدف بررسي تاثير يادگيري مشاركتي بر متغيرهاي انگيزشي فارسي‌آموزان غيرايراني سطح مياني انجام گرفت. طرح پژوهش، آزمايشي از نوع پيش آزمون و پس آزمون، با گروه كنترل و آزمايش، متشكل از متغير مستقلِ يادگيري مشاركتي و متغيرهايي از پرسشنامه‌ دورنيه و تاگوچي (2010) كه بر اساس مدل نظام خودانگيزشي دورنيه (2005) طراحي شده است، مشتمل بر نگرش به جامعه‌ زبان دوم، اعتماد به نفس، علاقه به يادگيري زبان دوم و خودآرماني، به عنوان متغيرهاي وابسته بود. جامعه‌ آماري پژوهش فارسي آموزان كالج بين الملل دانشگاه علوم پزشكي تهران بودند كه 42 نفر از ميان آن ها، به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شده و در دو گروه كنترل و آزمايش قرار گرفتند. در گروه آزمايش، روش يادگيري به شيوه‌ مشاركتي و در گروه كنترل به شيوه‌ سنتي (انفرادي) صورت پذيرفت. يافته‌هاي به‌دست‌آمده از تجزيه و تحليل داده ها توسط آزمون هاي كولموگروف – اسميرنوف، همبستگي، رگرسيون و آزمون تي مستقل، حاكي از برتري شيوه‌ يادگيري مشاركتي بر تقويت عوامل انگيزشي مورد بررسي در اين پژوهش، نسبت به روش سنتي بود. بر اين اساس،  مي توان نتيجه گرفت كه آموزش مبتني بر يادگيري مشاركتي، نقش پررنگ و تاثير بسزايي در تقويت عوامل انگيزشي دارد. اهميت جايگزين ساختن روش هاي يادگيري تعاملي؛ همچون مشاركتي با روش هاي انفرادي و سنتي و نيز توجه به عوامل افزايش دهنده‌ انگيزه در يادگيري آموزش زبان فارسي به عنوان زبان دوم، از رهيافت هاي مطالعه‌ حاضر به شمار مي روند.