بررسي تطبيقي رويكردهاي غربي و سلفي با بيداري اسلامي در مولفه‌هاي تمدن ساز (تاكيد بر دين‌مداري و مشاركت مردمي)

چکیده مقاله

ورود رسمي دين در عرصه‌ي سياست، اجتماع و احياي تمدّن با پشتوانه‌ي حضور مردمي، نمودي از حكومت ديني و مردمي را در عرصه‌ي اجتماعات بشري در پي دارد كه بارزترين تبلور عملي چنين فرآيندي، انقلاب اسلامي سال 1357 ايران و تاسيس نظام سياسي بود. امام خميني (ره) بنيانگذار انقلاب، با به راي گذاشتن «جمهوري اسلامي»، نياز و الزام حكومت دين‌گراي جديد را به «تاييد مردم» نشان داد و در مقوله‌ي «تعيين الگوي حكومتي» نيز آراء مردمي را ملاك قرار داد. پيرامون «حضور مردم در عرصه‌ي سياست» جهت نظام سازي و احياي تمدّني، گرايش‌هاي ديگري با عنوان دين و حكومت ديني وجود دارد و در جهان غرب پيرامون شيوه‌ي حضور مردم، الگوي خاصّ ديگري تبليغ مي‌شود. هدف اين مقاله واكاويِ تفاوت‌هاي جريان بيداري با جريان غربي و جريان سلفي، پيرامون تاثير دين و سبك حضور مردم در سياست است كه پيگيري آن با روش توصيفي- تحليلي، تبيين رويكرد و سياق خاصِّ هركدام از جريانات مذكور را در اين موضوع مي‌طلبد. يافته‌هاي تحقيق در توجه به‌تناسب و تضاد جريان بيداري اسلامي با ديگر جريان‌ها، مشخص مي‌شود كه مي‌تواند در تبيين صحيح نقاط ضعف تمدن غرب و جريان سلفي و نكات قوّت جريان بيداري اسلامي در اهتمام ورزي به «دين» و «مردم‌گرايي» روشنگر باشد.