تاثير بازي هاي ملي بر انسجام تيمي و نقش ميانجي گري آن بر شاخص هاي ناكارآمدي ورزشكاران رشته هاي برخوردي و غيربرخوردي

چکیده مقاله

عوامل مختلفي ازجمله رفتارهاي ناكارآمد ورزشكاران، بازي هاي گروهي و تجربه، بر انسجام تيمي تاثيرگذار است؛ بنابراين هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير سابقه و تجربه‌ بازي‌هاي ملي بر انسجام تيمي و تعديل ويژگي‌هاي رفتاري ناكارآمد ورزشكاران رشته‌هاي برخوردي و غيربرخوردي بود. مواد و روش ها: تعداد 75 ورزشكار رشتۀ برخوردي و 114ورزشكار رشتۀ غير برخوردي در اين پژوهش حضور داشتند. همچنين از دو پرسشنامه‌ خلق‌و‌خوي برونل و محيط گروهي كارن كه ميزان انسجام گروهي را در دو بعد انسجام تكليف و انسجام اجتماعي ‌ارزيابي مي‌كردند استفاده گرديد. به‌ منظور تجزيه ‌و تحليل داده‌ها پس از كلموگروف اسميرنوف(05/0≤p) و اطمينان از توزيع طبيعي دادها، آزمون تي تك‌نمونه، آزمون تحليل واريانس يك‌طرفه و ضريب همبستگي پيرسون در سطح05/0 ≥p استفاده گرديد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه تفاوت معناداري در خرده مقياس‌هاي تنش، توان بازي و سردرگمي بين ورزشكاران رشته‌هاي برخوردي و غير برخوردي وجود دارد. همچنين سابقه و تجربه‌ حضور در تيم‌هاي ملي از مهمترين فاكتورهاي تاثير‌گذار بر انسجام تيمي بودند. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش پيشنهاد مي‌كند ضمن شناسايي رفتارهاي كارآمد و ناكارآمد ورزشكاران، آموزش استفاده از استراتژي‌هاي كنترل خلقيات منفي توسط روانشناسان ورزشي در برنامه‌هاي تمريني گنجانده شود.