«آموزش درباره اديان» به مثابه بديلِ «آموزش دين» از منظر فقه تربيتي

چکیده مقاله

نوشتار حاضر باتوجه به نفوذ و ترويج ايده‎هاي سكولاريستي در تربيت درصدد است ايده «آموزش درباره اديان» را −كه هدفش آموزش صلح، رواداري، احترام به ديگران و آموزش اديان به مثابه مقولاتي تاريخي و فرهنگي است و شناخت و التزام و ايمان و اعتقاد به يك دين مدنظر نيست− را از منظر فقه تربيتي بررسي نمايد و با پاي‎بندي به روش‎شناسي «تفقه تربيتي» تلاش كرده است هفت استدلال بر ممنوعيت و حرمت ايده فوق اقامه نمايد و ايده/تجويز «آموزش درباره اديان» را از منظر عقلي بخاطر قُبح اغراء به جهل و اضلال و ظلم، تقبيح نمايد و نيز آن را مصداقِ ترك واجب، اضلال، شبهه‎افكني، سلطه كفار، تسنين سنن حرام و در نهايت مصداقِ علمِ غيرنافع و علم ماخوذ از غير اهل‎بيت به‎شمار آورد.