| نویسندگان | حامد علیزاده پهلوانی |
|---|---|
| نشریه | ديابت و متابوليسم ايران |
| شماره سریال | ۲۴ |
| شماره مجلد | ۶ |
| تاریخ انتشار | ۱۴۰۳ |
چکیده مقاله
مقدمه: ديابت نوع يك با هيپرگليسمي پايدار مشخص ميشود و منجر به اختلال سنتز پروتئين عضلاني و در نهايت تحليل و كاهش عملكرد عضلاني ميشود. بنابراين، اين تحقيق با هدف بررسي تاثير تمرين تداومي با شدت متوسط (mict) بر ميزان 4ebp1 در عضلۀ دوقلو رتهاي ديابتي نوع يك انجام شد.روشها: پژوهش حاضر از نوع تجربي- بنيادي است كه در آن 12 رت نر 2 ماهه از نژاد اسپراگداولي با ميانگين وزن 30±280 گرم شركت داشتند. براي ايجاد ديابت نوع يك، محلول استرپتوزوتوسين (stz) بهصورت داخل صفاقي با دوز mg/kg 65 تزريق شد. سه روز پس از تزريق، قند خون بالاي mg/dl 300 بهعنوان شاخص ديابتي شدن نوع يك در نظر گرفته شد. پس از القاي ديابت، رتها به روش تصادفي به دو گروه تمرين ديابتي (6 سر) و كنترل ديابتي (6 سر) تقسيم شدند. برنامۀ تمرين تداومي (32 دقيقه با شدت 50-70 درصد حداكثر سرعت) 8 هفته و هر هفته 3 جلسه بود. تحليل دادهها از طريق آزمونهاي آماري t-مستقل انجام شد. بررسي دادهها، با استفاده از نرمافزار گرافپد پريسم نسخۀ 2.10/2 انجام گرفت. سطح معناداري پژوهش حاضر، p≤0.05 در نظر گرفته شد.يافتهها: در گروه تمرين پس از 8 هفته mict، محتواي درون سلولي فسفوريله (.p=0.0001)، تام (p=0.0001) و نسبت فسفوريله به تام (p=0.002) پروتئين 4ebp1، تغيير معنيداري را نسبت به گروه كنترل در بافت عضلۀ دوقلو نشان داد.نتيجهگيري: بهنظر ميرسد پروتئين 4ebp1 از طريق 8 هفته mict افزايش مييابند و اين سازِكار ميتواند سنتز عضله را در بافت دوقلو افزايش دهد.
متن کامل مقاله
لینک دانلود فایل