تاثير هشت هفته تمرينات تناوبي شديد و تداومي بر سطوح آيريزين سرمي و بيان ژن pgc-1α عضلاني در موش‌هاي صحرايي نر مبتلا به سندرم متابوليك

چکیده مقاله

هدف: عدم تعادل در بيان pgc-1α و توليد مايوكاين‌ها باعث كاهش مصرف انرژي، افزايش آديپوسيت‌ها و بروز اختلالات متابوليكي مي‌شود، اما فعاليت بدني مي‌تواند از طريق pgc-1α، توليد مايوكين‌ها را تنظيم كند. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر هشت هفته دويدن تداومي و تناوبي بر بيان ژن  pgc-1α عضلاني و غلظت سرمي آيريزين در موش‌هاي صحرايي نر مبتلا به سندرم متابوليك بود.روش ها: تعداد 32 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار 6 هفته اي با وزن 180150 گرم، به طور تصادفي به دو گروه رژيم غذايي استاندارد (8=n) و رژيم غذايي با چربي بالا (24 (n= تقسيم شدند و به مدت 12 هفته تحت رژيم غذايي قبل از ورزش قرار گرفتند. سپس 24موش صحرايي گروه رژيم غذايي با چربي بالا به طور تصادفي به سه گروه مساوي كنترل سندرم متابوليك (ctr+ms)، تمرين تداومي (ctms) و تمرين تناوبي (itms) تقسيم گرديدند. تمرينات تداومي و تناوبي به مدت هشت هفته، به ترتيب باشدت معادل 75-65  و 100-80 درصد سرعت بيشينه روي نوارگردان مخصوص موش‌هاي صحرايي اجرا شد. جهت اندازه گيري آيريزين سرم از روش elisa و بيان ژن pgc-1α از rtpcr استفاده شد. آزمون‌هاي آماري تحليل واريانس يك راهه، آزمون تعقيبي توكي و همبستگي پيرسون در سطح معنا داري p≤ 0.05براي تجزيه و تحليل داده‌ها به كار گرفته شد.نتايج: پس از هشت هفته تمرين تناوبي و تداومي بيان  pgc-1α(به ترتيب0.01=p و 0.001=p) و سطح سرمي آيريزين (به ترتيب0.01=p و 0.001=p) نسبت به گروه كنترل سندرم متابوليك افزايش يافت، اين افزايش در گروه تمرين تناوبي نسبت به تمرين تداومي بالاتر بود (0.001=p). همچنين بيان عضلاني pgc-1α همسبتگي مثبت با سطح سرمي آيريزين موش‌هاي صحرايي داشت (r=0.8، 0.01 =p).نتيجه گيري: به نظر مي‌رسد استفاده از تمرينات تناوبي مي‌تواند به اندازه تمرينات تداومي و حتي بيشتر باعث افزايش بيان ژن pgc-1α و آيريزين و احتمالاً بهبود اختلالات متابوليكي در افراد مبتلا به سندروم متابوليك گردد.