تاثير توان‏بخشي قلب، هوازي و موازي بر شاخص‌هاي همودايناميكي و بيومكانيكي مردان سالمند داراي بيماري عروق كرونري

چکیده مقاله

مقدمه و اهداف امروزه بيماري‌هاي غيرواگير به‌علت پيشرفت فنّاوري و تغيير سبك زندگي به‌صورت ساكن، بي‌تحرك و غيرفعال، سبب بروز مشكلاتي دررابطه‌با سلامتي و تندرستي مانند بيماري‏هاي قلبي‌عروقي و بيماري‏هاي شريان كرونري شده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي تاثير دو شيوه تمرين هوازي و موازي توان‏بخشي قلب بر شاخص‏هاي منتخب همودايناميكي و بيومكانيكي مردان سالمند مبتلا به بيماري عروق كرونري به‏دنبال رويداد قلبي يا مداخلات درماني بود.مواد و روش‌ها دراين مطالعه نيمه‌آزمايشي و كاربردي، طرح پژوهش پيش‌آزمون و پس‏آزمون و مدل آن تاثيرسنجي(علي‌مقايسه‏اي) بود. 24 مرد سالمند مبتلا به بيماري عروق كرونري كه به‌صورت تصادفي و به تساوي، در 3 گروه كنترل، تمرين‏ هوازي و تمرين موازي تقسيم شدند. آزمودني‌ها با انجام معاينه توسط پزشك متخصص قلب و تاييد پزشك، براي انجام مرحله پيش‏آزمون به مركز تصويربرداري (اكو داپلر) و تست ورزش معرفي شدند. بيماران براي شروع تمرين توان‏بخشي قلب به آزمايشگاه بيومكانيك مركز طب فيزيكي معرفي شدند. با گذشت 8 هفته تمرين، مرحله پس‌آزمون انجام شد. به منظور تجزيه‌‌وتحليل داده‌ها از شاخص‌هاي ميانگين و انحراف‌معيار، براي توصيف داده‏ها، از آزمون شاپيرو ويلك براي بررسي نرمال بودن توزيع طبيعي، از آزمون لِون براي تعيين تجانس واريانس گروه‌ها، از آزمون تي وابسته جهت اختلاف درون‌گروهي و از آزمون تي مستقل جهت اختلاف پيش‏آزمون، پس‌آزمون گروه‌هاي تمريني با گروه كنترل جهت تاييد آزمون تي وابسته، به‌صورت جداگانه (هوازي-كنترل، موازي-كنترل)، در سطح معنا‌داري (0/05≥p) استفاده شد. يافته‌ها بهبود معنادار در شاخص‌هاي ميزان متابوليسم استراحتي، كسر تخليه‌اي بطن چپ، سرعت ضربان قلب استراحتي، متعاقب هر دو تمرين هوازي و موازي مشاهده شد (0/05≥p)، اما بهبود معناداري در فشارخون دياستوليك و فشارخون سيستوليك، مشاهده نشد (0/05