عوامل موثر بر گرايش زنان كم توان جسمي به گردشگري (مورد مطالعه: شهر بابلسر)

چکیده مقاله

زمينه و هدف: معلوليت يا كم تواني مجموعه اي از اختلالات جسماني و ذهني است كه فرد را از ادامه زندگي مستقل فردي و اجتماعي بازمي دارد. زنان يا دختران كم توان جسمي معلوليت وناتواني مضاعفي را تجربه مي كنند. آنها بخش قابل توجهي از جامعه معلولان را تشكيل مي دهند. موقعيت زندگي آنان پيچيده و سرشار از موانع بازدارنده بازخوردي، اجتماعي و اقتصادي بر سر راه آسايش رواني و اجتماعي است. هدف از انجام بررسي حاضر، شناسايي عوامل موثر بر ميزان گرايش زنان كم توان جسمي به سفر و گردشگري است.روش شناسي: اين بررسي با رويكرد كمي و روش پيمايش انجام شد. جامعه آماري شامل 781 نفر از زنان معلول شهر بابلسر است و با استفاده از فرمول كوكران 257 نفر به عنوان نمونه آماري با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده، پرسشنامه است كه در آن از مقياس طرد اجتماعي استفاده شده است.يافته ها: يافته‌ها نشان داد كه گرايش زنان كم توان جسمي به سفر در سطح پايين قرار داشته است. زنان در مشاركت اجتماعي، يكپارچگي هنجاري، دسترسي به حقوق اجتماعي و محروميت مادي، احساس طرد شديدي را تجربه كردند. تحليل رگرسيون نشان داد مشاركت اجتماعي و كاهش محروميت مادي به ترتيب، بيشترين تاثير را بر گرايش آنان به سفر داشته است. تحليل‌هاي دو متغيره نيز حاكي از وجود تفاوت معني‌دار در گرايش به سفر زنان كم توان جسمي برحسب سن، تحصيلات، شغل و علت معلوليت بوده است(p<0/005).نتيجه گيري و پيشنهادات: اين مطالعه تصوير متمايزتري از تاثير طرد اجتماعي  بر زنان كم توان جسمي و تاثير آن بر گرايش به گردشگري و سفر ارائه كرده است. از آنجايي كه گردشگري مي‌تواند در تقويت سلامت روان و بازگشت آنها به جامعه تاثيرگذار باشد، فراهم ساختن زمينه براي گردشگري معلولان مورد توجه بيشتري واقع شود.نوآوري و اصالت: اين مقاله در حوزه گردشگري معلولان و زنان اولين بار انجام شده است.