تاثير هشت هفته تمرين همزمان بر مقاومت انسوليني و مقادير پلاسمايي رزيستين و گلوكز مردان ميانسال داراي اضافه وزن و چاق

چکیده مقاله

هدف: افراد داراي اضافه وزن و چاق كه فعاليت بدني ندارند، معمولا در معرض برخي بيماري هاي متابوليكي و قلبي و عروقي مانند ديابت نوع 2 و گرفتگي عروق كرونري و پرفشار خوني قرار دارند. هدف از اين تحقيق بررسي تاثير هشت هفته تمرين همزمان (مقاومتي و استقامتي) بر مقاومت انسوليني و مقادير پلاسمايي رزيستين و گلوكز مردان ميانسال داراي اضافه وزن و چاق شهر ياسوج بود. روش شناسي: روش تحقيق از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماري مردان داراي اضافه وزن و چاق 30 تا 45 ساله شهر ياسوج بودند. روش نمونه گيري هدفمند بود و 30 نفر به عنوان نمونه آماري انتخاب و به صورت تصادفي ساده به 2 گروه تمرين همزمان و كنترل تقسيم شدند. آزمودني هاي گروه تجربي 8 هفته تمرين همزمان و هر هفته 3 جلسه را انجام دادند. داده هاي مربوط به مقاومت انسوليني، رزيستين و گلوكز پلاسمايي در قبل و بعد از اجراي تمرينات همزمان با استفاده از آزمون هاي كولموگروف اسميرنوف، t  وابسته و مستقل در سطح معني داري 0.05>p تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد مقاومت انسوليني، سطوح رزيستين و گلوكز پلاسمايي در پس آزمون در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل كاهش معناداري داشتند (0.05>p). در مقابل، در گروه كنترل در همه متغيرها تغيير معناداري مشاهده نشد (0.05> p). سطوح رزيستين و گلوكز پلاسمايي در پس آزمون گروه تجربي كاهش معني دار داشتند ولي در گروه كنترل تفاوت معناداري مشاهده نشد (0.05>p). نتيجه‌گيري: بنابراين، مي توان اجراي 8 هفته تمرين همزمان مقاومتي و استقامتي كه در يك جلسه اجرا مي شدند را به عنوان يكي از روش هاي پيشگيرانه و غيردارويي براي بهبود وضعيت سلامت متابوليكي و قلبي و عروقي مردان ميانسال داراي اضافه وزن و چاق پيشنهاد داد.