مقايسۀ تاثير خودگفتاري آموزشي و انگيزشي بر عملكرد و يادگيري مهارت‌هاي هندبال

چکیده مقاله

عوامل روانشناختي از قبيل خودگفتاري در توسعه مهارت نقش دارد. هدف اين پژوهش مقايسۀ خودگفتاري آموزشي و انگيزشي بر عملكرد و يادگيري مهارت‌هاي پايه هندبال در دانش‌آموزان دختر شهر كرج بود. پژوهش حاضر كاربردي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود و از آزمون‌هاي پاس‌كاري با ديوار و پرتاب پنالتي زين در هندبال استفاده كرد. نمونه‌هاي پژوهش را 60 دانش‌آموز دختر مدارس متوسطۀ شهر كرج (13 تا 18 سال) تشكيل دادند. آنها به‌صورت در دسترس انتخاب شدند و به-صورت تصادفي در سه گروه خودگفتاري آموزشي، خودگفتاري انگيزشي و كنترل قرار گرفتند. آزمودني‌ها به مدت شش‌هفته، هر هفته سه‌جلسه و هر جلسه 45 دقيقه، مهارت‌هاي پايه را در سه بلوك، هر بلوك شامل 10 كوشش اجرا كردند. آزمودني‌ها قبل از اجراي تكليف، در گروه خودگفتاري آموزشي از عبارات "بدن صاف"، آرنج صاف" براي پرتاب و "دقت كن و يارت را ببين" براي پاس و در گروه خودگفتاري انگيزشي از عبارات "حالا" براي پاس و "محكم" براي پرتاب استفاده كردند. نتايج تحليل واريانس درون‌گروهي با اندازه‌گيري تكراري، تحليل واريانس مركب و تحليل واريانس يك‌طرفه نشان داد كه در مقايسه با گروه كنترل، خودگفتاري آموزشي و انگيزشي بر عملكرد و يادگيري مهارت‌هاي پايه هندبال تاثير معناداري دارد (p≤0/05)ولي بين دو گروه تجربي تفاوت معناداري وجود ندارد(p>0.05). خودگفتاري فارغ از نوع آن با تغيير جنبه‌هاي شناختي، عاطفي و رفتاري، اثر تسهيل‌كننده‌اي بر انگيزش و به تبع آن، عملكرد دارد. بنابراين خودگفتاري مي‌تواند با جلب توجه فراگير به تكليف مربوط، عناصركليدي الگوي مهارت را تحريك كند و موجب بهبود مهارت‌ها ‌شود.