تدوين مداخله زندگي زناشويي مبتني بر رويكرد مثبت نگر و روان شناسي اسلامي و امكان سنجي آن بر الگوهاي ارتباطي زوجين متعارض

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف تدوين مداخله زندگي زناشويي مبتني بر رويكرد مثبت‌نگر و روان‌شناسي اسلامي و امكان سنجي آن بر الگوهاي ارتباطي زوجين متعارض انجام شد. روش تحقيق تركيبي (كيفي- كمي) بود. روش تحقيق بخش كمي نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري تمامي زوج هاي داراي تعارض زناشويي شهر تهران در سال 1401 بودند كه 30 نفر به صورت دردسترس انتخاب و به صورت تصادفي 15 نفر در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل قرار گرفتند. ابزار بخش كمي پرسشنامه تعارض زناشويي ثنايي (mcq) (1379) و پرسشنامه الگوهاي ارتباطي كريستنسن و سلاوي (cpq) (1984) بود. داده هاي بخش كمي با تحليل كوواريانس چندمتغيري تحليل شدند. در نتايج بخش كيفي 2 مضمون اصلي شناسايي شد كه شامل «اسلامي، مثبت نگري» و 9 مضمون فرعي شامل «تقوا و اعتقادات مذهبي، اخلاق اسلامي، شكرگذاري، مقابله مثبت، تقويت هيجانات مثبت، مهارت هاي ارتباطي مثبت، ارتقاء توانمندي هاي مثبت، باورهاي مثبت و منفي» از ديدگاه مشاركت كنندگان شد كه مي توانند درك متخصصان از پديده رويكرد روانشناسي اسلامي و مثبت نگري براي زندگي زوجين متعارض را به تصوير كشند. همچنين، يافته هاي بخش كمي نشان داد كه كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون الگوهاي ارتباطي گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري وجود دارد (0.05>p). مي توان نتيجه گرفت كه مداخله زندگي زناشويي مبتني بر رويكرد مثبت نگر و روان‌شناسي اسلامي براي الگوهاي ارتباطي زوجين موثر هستند.