| نویسندگان | حسن جوادی نیا,حیدر امیری |
|---|---|
| نشریه | مطالعات تاريخي جهان اسلام |
| شماره سریال | ۱۲ |
| شماره مجلد | ۳۰ |
| تاریخ انتشار | ۱۴۰۳ |
چکیده مقاله
در اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم در آلمان و عثماني دو شخصيت قدرتمند و ناسيوناليست به قدرت رسيدند. ويلهلم دوم با شعار سياست نوين در آلمان و سلطان عبدالحميد دوم با شعار اتحاد اسلامي در عثماني به قدرت رسيدند. هر دو شخصيت خواهان پيشرفت اقتصادي، نظامي و صنعتي در امپراتوري-هاي خود بودند كه اين اشتراكات منجر به همكاري دو كشور در طرح راهآهن برلين خليج فارس گرديد. از سوي ديگر در اين زمان خليج فارس به يكباره عرصه كشمكش و رقابتهاي استعماري دولتهاي قدرتمند اروپايي از جمله آلمان قرار گرفت. مسئله اساسي اين پژوهش بررسي و تبين دلايل ساخت راهآهن برلين - خليج فارس توسط آلمانها و دلايل ناكامي و شكست آنها در اين طرح ميباشد. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي تحليلي و مستند به تحليل متن و با استفاده از منابع تاريخي انجام شدهاست. يافتههاي پژوهش حاكي از آن است كه آلمانيها پس از عدم موفقيت در خليج فارس از طريق راه دريايي به فكر نفوذ در خليج فارس به وسيله راه زميني و از طريق راه آهن برآمدند، اما به دليل نداشتن متحدان قدرتمند نتوانستند در اين طرح موفق باشد.
متن کامل مقاله
لینک دانلود فایل