اثربخشي آموزش مثبت‌انديشي به شيوه گروهي بر كاهش تكانشگري و قلدري دانش‌آموزان پسر داراي اختلال رفتاري

چکیده مقاله

هدف: هدف از انجام اين پژوهش اثربخشي آموزش مثبت‌انديشي به شيوه گروهي بر كاهش تكانشگري و قلدري دانش‌آموزان پسر داراي اختلال رفتاري بود. روش: روش اين پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي دانش‌آموزان پسر 15-12 سال داراي اختلال رفتاري شهر خرم‌آباد بود كه در سال تحصيلي 1401-1400 در مقطع متوسطه اول مشغول به تحصيل بودند. از ميان جامعه آماري، تعداد 30 دانش‌آموز داراي اختلال رفتاري به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند‌مرحله‌اي انتخاب و در ادامه هر‌يك از آنها به روش نمونه‌گيري تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. به‌منظور جمع‌آوري داده‌هاي پژوهش از پرسشنامه تكانشگري بارات، مقياس قلدري ايلي‌نويز، پرسشنامه اختلال‌هاي رفتاري راتر (مقياس معلم) و آموزش مثبت‌انديشي استفاده شد. آموزش مثبت‌انديشي به‌صورت 10 جلسه 75 دقيقه‌اي به گروه آزمايش ارائه شد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش تحليل كوواريانس تك‌متغيره و چند‌متغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج تجزيه‌و‌تحليل يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه آموزش مثبت‌انديشي در كاهش تكانشگري و قلدري دانش‌آموزان داراي اختلال رفتاري موثر است (p<0.05). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌دست‌آمده از اين پژوهش پيشنهاد مي‌شود كه از رويكرد آموزشي مثبت‌انديشي در جهت كاهش رفتارهاي تكانشگري و قلدري دانش‌آموزان داراي اختلال رفتاري استفاده شود.