بازتاب انگاره‌هاي قدسي در ترانه‌هاي دهۀ1350 شمسي

چکیده مقاله

ترانه يك قالب شعري موسيقايي است كه در پهنۀ تاريخ همواره با درخواست ها و علايق عمومي مردم همراه و همسو بوده است. ترانه متعلق به تودۀ مردم است و در ميان ديگر انواع شعري بيشترين تاثيرپذيري را از فرهنگ عامه دارد. در دهۀ50 شمسي مصادف با اواخر حكومت پهلوي نوعي باور مذهبي در بين روشنفكران شكل گرفت كه منحصراً در مواجهه با استبداد تعريف مي شد؛ در نتيجه پرداختن به انگاره هاي قدسي و اساطير آييني مذهبي خود به نوعي اعتراض قابل فهم براي عامه بدل شد. از اين رو محور اصلي اين پژوهش واكاوي اسنادي سلطۀ عقايد مذهبي در بين ترانه سرايان نوين و بررسي چگونگي برخورد اين ترانه سرايان با انگاره هاي قدسي و تحليل ترانه هاي شاخص با مضمون اسطوره هاي آييني است. نتيجۀ اين پژوهش نشان مي دهد علاقه به ترسيم انگاره هاي مذهبي در ترانۀ روزگار پهلوي دوم جنبۀ آخرالزماني دارد و ترانه سرا با نگاهي تمثيلي به دنبال يافتن يكساني هاي عصر خود و دوران قديسان است.